Annemijn is een mollig en onzeker meisje. Op zoek naar een dieet komt ze op een website terecht die dun zijn promoot. Ze besluit om niet meer te eten.
15-18 jaar
Elliot is al sinds zijn geboorte doodsbang, voor bijna alles. Hierdoor leidt hij een geïsoleerd bestaan bij zijn moeder in huis. Het enige dat zijn angst nog een beetje kan onderdrukken zijn de pillen die hij elke dag krijgt. Door een vergissing in de levering raken deze zo goed als op, waardoor zijn moeder met kerst door het ijzige winterweer naar de apotheek gaat om nieuwe te halen. Als ze niet terugkomt, moet Elliot een keuze maken: blijft hij wachten terwijl de overweldigende angst langzaamaan bezit van hem neemt of dwingt hij zichzelf naar buiten te gaan om haar te vinden…?
10-12 jaar
Ted is twaalf. Hij telt zijn cornflakes, houdt van systemen en luistert voor het slapengaan naar het weerbericht voor de scheepvaart. Vrienden heeft hij niet. Wanneer zijn neef Salim komt logeren, is Teds verbazing dan ook groot dat Salim hem eigenlijk best normaal vindt. Maar dan verdwijnt Salim tijdens een rit in het London Eye? het grootste reuzenrad ter wereld. De politie tast in het duister. Samen met zijn zus Kat is Ted vastberaden de mysterieuze verdwijning op te lossen. Ze bedenken acht verdwijningstheorieën, ontleden Salims laatste foto's en achtervolgen de hoofdverdachte.
12-15 jaar
Belle is 13 jaar en ligt ernstig ziek in het ziekenhuis. Ze krijgt veel bezoek, maar of dat haar ook helpt? Dit boek verscheen eerder onder de titel 'Ziek' Tekst van de achterflap: 'Dit is mijn schrijfschrift. En jij bent: Mama: Grootste kans. Hoi mam. Als je wil mag je het wel lezen. Maar dan moet je niet te veel schrikken van alles wat erin staat. Oké? Je kunt het ook eerst aan opa geven. Opa en/of oma: Lieve opa en oma. Jullie zijn de liefste opa en oma van de wereld. Dokter Stuiver: Beste Lodewijk, dit is privé. U heeft uw eigen kladblok dus blijf A.U.B. met uw poten van mijn schrijfschrift af. (Dank u wel.) Brie (of Mek): TERUGLEGGEN STOMME KRENGEN (UITROEPTEKEN) Papa: Kleine kans, maar als het toch zo is moet je het maar aan mama of opa geven. Niet gaan lezen, pap, echt niet doen hoor. (O en ook niet aan Renate laten lezen. Dat lijkt me logisch.) Iemand anders (die niet in het ziekenhuis werkt): Dan is het me dus gelukt. Je mag het lezen.'
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit boek, wees de eerste!